Analiza finansowa

Analiza fundamentalna – metoda, która opiera się głównie na obserwacji działalności spółek i całych branż. Wartość spółki jest w tym przypadku mierzona przede wszystkim jej wynikami finansowymi. Analizę fundamentalną dzielimy na: makroekonomiczną, sektorową (branżową), sytuacyjną i finansową.

 

Beta – stanowi miernik relatywnego poziomu ryzyka związanego z inwestycją w daną spółkę względem szerokiego rynku akcji. Beta na poziomie 1 oznacza, że inwestycja jest równie ryzykowna, co inwestycja w zdywersyfikowany (rozproszony) portfel akcji. Beta powyżej (poniżej) 1 oznacza inwestycję bardziej (mniej ryzykowną). Współczynnik beta wykorzystywany jest przy kalkulacji średniego ważonego kosztu kapitału.

 

DPS (Dividend Per Share) – dywidenda wypłacana przez spółkę w przeliczeniu na jedną akcję. Pozwala określić atrakcyjność inwestycyjną spółki dojrzałej, regularnie wypłacającej dywidendę, po podzieleniu przez bieżący kurs akcji (tzw. stopa dywidendy).

 

Dywidenda – stanowi część lub całość zysku netto spółki przeznaczonego do wypłaty dla akcjonariuszy. Propozycję w zakresie wypłaty dywidendy formułuje zazwyczaj Zarząd spółki, a zatwierdza ją Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy. Spółki wypłacają zazwyczaj dywidendy w odstępach rocznych lub półrocznych.

EBIT (Earnings Before Interest and Tax) – inaczej zysk operacyjny. Odzwierciedla wynik finansowy spółki przed uwzględnieniem wyniku na operacjach finansowych (przychodów i kosztów finansowych) oraz podatku dochodowego. Pozwala ocenić kondycję spółki z punktu widzenia jej podstawowej działalności. EBIT podzielony przez przychody ze sprzedaży równy jest marży operacyjnej, która stanowi jeden z mierników rentowności spółki.

EBITDA (Earnings Before Interest, Tax, Depreciation and Amortisation) – zysk operacyjny (EBIT) powiększony o amortyzację aktywów trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a niekiedy również odpisy na utratę wartości. Amortyzacja stanowi księgowe odzwierciedlenie fizycznego zużycia majątku spółki – jest więc kosztem przez nią ponoszonym. Nie reprezentuje jednak faktycznego wypływu gotówki ze spółki, dlatego niekiedy inwestorzy starają się uwzględnić to, dodając z powrotem amortyzację do zysku operacyjnego, co pozwala im uzyskać nieco lepszy obraz ilości gotówki, jaką spółka generuje w ramach swojej podstawowej działalności.

EPS (Earnings Per Share)  roczny zysk netto wygenerowany przez spółkę w przeliczeniu na jedną akcję. Wartość ta pozwala ocenić potencjalny poziom dywidendy, jaką inwestor otrzyma na jedną akcję. Dodatkowo, EPS wykorzystywany jest przy obliczaniu podstawowego wskaźnika rynku kapitałowego, jakim jest mnożnik P/E. Inwestorzy poszukujący spółek o dużym potencjale poprawy wyników finansowych, analizują przewidywany średnioroczny wzrost EPS w ciągu kilku najbliższych lat.

EV (Enterprise Value) – wartość przedsiębiorstwa rozumiana jako kwota, którą potencjalny inwestor musiałby przeznaczyć, aby przejąć ją od wszystkich kapitałodawców. Kalkulowana jest jako suma kapitalizacji rynkowej oraz długu spółki pomniejszonego o środki pieniężne i ekwiwalenty, znajdujące się w posiadaniu spółki.

Free Float – ilość akcji znajdująca się w wolnym obrocie, czyli nie znajdująca się w rękach inwestorów planujących bezwzględne zachowanie posiadanego pakietu akcji w długim terminie. Zazwyczaj na potrzeby określenia free floatu eliminowane są akcje znajdujące się w posiadaniu strategicznych inwestorów branżowych.

Kapitalizacja rynkowa – stanowi równowartość kwoty, jaką inwestor musiałby wydać, aby kupić wszystkie akcje wyemitowane dotychczas przez spółkę. Obliczana jest jako iloczyn bieżącej ceny akcji oraz liczby wszystkich akcji.

Metoda DCF (Discounted Cash Flow method) – zaawansowana metoda wyceny akcji, bazująca na założeniu, że wartość akcji danej spółki zdeterminowana jest przyszłymi przepływami pieniężnymi, jakie ta spółka będzie generować. Przyszłe przepływy przeliczane są na moment obecny (dyskontowane), a następnie sumowane i przeliczane na jedną akcję. Podstawowa technika wyceny stosowana przez analityków w domach maklerskich.

P/BV (C/WK) – bieżący kurs jednej akcji podzielony przez wartość księgową kapitałów własnych na jedną akcję. Podobnie jak wskaźnik P/E, jest miernikiem relatywnej atrakcyjności inwestycyjnej akcji danej spółki na tle innych podmiotów z branży notowanych na giełdzie. Także tutaj obowiązuje zasada: im niższy wskaźnik w porównaniu z konkurentami, tym relatywnie tańsze są akcje danej spółki. Ponadto, jeżeli akcje notowane są ze wskaźnikiem P/BV poniżej 1, oznacza to, że majątek spółki może zostać kupiony po cenie niższej od jego wartości księgowej.

P/E (C/Z) – bieżący kurs jednej akcji podzielony przez zysk netto przypadający na jedną akcję dla danej spółki. Jest to podstawowy wskaźnik rynku kapitałowego, który umożliwia porównanie między sobą spółek z jednej branży pod kątem ich atrakcyjności inwestycyjnej. Niższy wskaźnik na tle branży oznacza, że akcje danej spółki są relatywnie tanie, natomiast wyższy wskaźnik, że są relatywnie drogie.

Prawo poboru – prawo pierwszeństwa nabycia akcji nowej emisji przez dotychczasowych akcjonariuszy, proporcjonalnie do udziału w łącznym kapitale spółki. Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy może uchwalić zniesienie tego prawa w przypadku konkretnej emisji akcji (zazwyczaj, jeżeli przeprowadzana jest na potrzeby programu motywacyjnego dla zarządu lub przejęcia innego przedsiębiorstwa).

ROE (Return On Equity) – zwrot na kapitale własnym, obliczany jako iloraz zysku netto generowanego w ciągu roku przez spółkę i średniego stanu kapitałów własnych w ciągu tego roku. Podstawowy miernik rentowności spółki, pozwalający ocenić, czy spółka odpowiednio pomnaża powierzony jej przez akcjonariuszy kapitał.

WACC (Weighted Average Cost of Capital) – średni ważony koszt kapitału. Stanowi miernik przeciętnego zarobku, jakiego oczekują kapitałodawcy finansujący spółkę (zarówno akcjonariusze, jak i dawcy kapitału obcego). Spółka powinna wypracowywać zwrot na kapitale własnym (ROE) na poziomie co najmniej równym WACC. Średni ważony koszt kapitału wykorzystywany jest przy dyskontowaniu przepływów pieniężnych w metodzie DCF.

Wartość rezydualna (residual value) – pojęcie wykorzystywane w metodzie DCF. Wartość rezydualna stanowi odzwierciedlenie wartości gotówki generowanej przez spółkę po tzw. okresie prognozy szczegółowej, czyli zazwyczaj okresie najbliższych kilku lat. Ponieważ akcja jest instrumentem bezterminowym, jej wartość określona jest przez przepływy pieniężne generowane przez spółkę w nieskończoność. Wartość rezydualna stanowi zazwyczaj ok. 60-100% wartości uzyskanej metodą DCF.

Wycena porównawcza – metoda wyceny akcji opierająca się na założeniu, że wskaźniki rynku kapitałowego spółki (np. P/E, P/BV) powinny korespondować ze wskaźnikami pozostałych spółek z branży. Spółka o wskaźnikach wyraźnie niższych (wyższych) od średniej rynkowej uznawana jest za relatywnie tanią (drogą). Aby jednak móc ocenić, czy akcje spółki stanowią atrakcyjną inwestycję, należy ustalić, czy niższe (wyższe) wskaźniki nie są aby uzasadnione gorszymi (lepszymi) przyszłymi perspektywami spółki. Relatywnie tania (droga) spółka o perspektywach porównywalnych z konkurentami w branży stanowi atrakcyjną (nieatrakcyjną) inwestycję.